یک نفر هست که از پنجره‌ها

نرم و آهسته مرا می‌خواند

گرمی لهجه ی بارانی او

تا ابد توی دلم می‌ماند

یک نفر هست که در پرده ی شب

طرح لبخند سپیدش پیداست‌

مثل لحظات خوش کودکی‌ام‌

پر ز عطر نفس شب‌بوهاست‌

یک نفر هست که چون چلچله‌ها

روز و شب شیفته ی پرواز است

توی چشمش چمنی از احساس

توی دستش سبدی آواز است

یک نفر هست که یادش هر روز

چون گلی توی دلم می‌روید

آسمان، باد، کبوتر، باران‌

قصه‌اش را به زمین می‌گوید

یک نفر هست که از راه دراز

باز پیوسته مرا می‌خواند

بگذشت شب ز نیمه و من با خیال دوست

                               مینا صفت به گوشه ی میخانه ام هنوز

                               گفتم چه الفتی است به گیسوی او تو را ؟

                                          دل ناله کرد و گفت :

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
          به نرده های ایستگاه رفته
                                     تکیه داده ام!

درختی خشک را مانم به صحرا

که عمری سر کند تنهای تنها

نه بارانی که آرد برگ و باری

نه برقی تا بسوزد هستی اش را

  آه

    بگذار گم شوم در تو . . .

    کس نیابد دگر نشانی از من !

    روح سوزان و آه مرطوبت ، بوزد بر تن ترانه من

    دانی از زندگی چه میخواهم؟

    من تو باشم ، تو

    زندگی گر هزار باره بود،

    بار دیگر تو ، بار دیگر تو . . .

چون صيد به دام تو به هر لحظه شکارم ای طرفه نگارم

از دوری صياد دگر تاب ندارم رفتست قرارم

چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگيرم نگرانم

از ناوک مژگان چو دو صد تير پرانی بر دل بنشانی

چون پرتو خورشيد اگر رو بکشانی وای از شب تارم

در بند و گرفتار بر آن سلسله مويم

 از ديده ره کوی تو با اشک بشويم

 با حال نزارم با حال نزارم

برخيز که داد از من بيچاره ستانی

بنشين که شرر در دل تنگم بنشانی

 تا آن لب شيرين به سخن باز گشايی

خوش جلوه نمايی

ای برده امان از دل عشاق کجايی

 تا سجده گذارم تا سجده گذارم

گر بوی تو را باد به منزل برساند جانم برهاند

 ور نه ز وجودم اثری هيچ نماند

جز گرد و غبارم جز گرد و غبارم

هرچه زیبایی و خوبی که دلم تشنه ی اوست

مثل گل،صحبت دوست

مثل پرواز،کبوتر

                می و موسیقی و مهتاب و کتاب،

کوه،دریا،جنگل،یاس،سحر

این همه یک سو،یک سوی دگر،

چهره ی همچو گل تازه ی تو!

دوست دارم همه عالم را لیک

هیچکس را نه به اندازه ی تو!

اگر ماه بودم ، به هر جا كه بودم

سراغ تو را از خدا مي گرفتم

وگر سنگ بودم ، به هر جا كه بودي

سر رهگذار تو جا مي گرفتم

اگر ماه بودي ، به صد ناز شايد

شبي بر لب بام من مي نشستي

و گر سنگ بودي ، به هر جا كه بودم

مرا مي شكستي، مرا مي شكستي

  باز پنهان کردم...